BOVAG: Opstelten terug naar Brussel

De Eerste Kamer moet de Minister van Justitie, Ivo Opstelten, terugsturen naar Brussel. Dat stelt BOVAG. Volgens de brancheorganisatie schiet de Nederlandse invulling van Europese Consumer Credit Directive (CCD) zijn doel voorbij.

De CCD is bedoeld om consumenten twee weken bedenktijd te geven nadat ze een consumentenkrediet hebben gesloten. Bijvoorbeeld om een nieuwe of gebruikte auto te kopen. Nederland legt de CCD echter veel strenger uit dan de meeste andere Europese landen.

In Nederland is het mogelijk tot twee weken na het sluiten van een lening óók onder de koop van de met die lening aangeschafte auto uit te komen, mits de leverancier van auto en krediet een en hetzelfde bedrijf is. Dat heeft aldus BOVAG verstrekkende gevolgen voor een onderneming. Een klant kan immers twee weken de auto (of camper of motorfiets) gebruiken en hem dan zonder problemen pal voor het einde van die twee weken bedenktijd weer inleveren. Dat kan een forse schadepost voor de ondernemer opleveren, stelt BOVAG. Zo’n product loopt immers onmiddellijk waardeverlies op. En ook als een nieuwe auto bij de fabriek besteld is, maar nog niet afgeleverd, loopt de ondernemer schade op als de koop wordt afgeblazen.

Als de Nederlandse versie van de CCD doorgaat, heeft een ondernemer twee opties. Ofwel willens en wetens risico lopen, omdat hij zijn klant niet wil opzadelen met extra levertijd. Ofwel het afleveren met twee weken uitstellen, zodat de periode waarin de klant van de koop af kan, is verstreken. Beide zijn aldus BOVAG onwenselijk.

Arnold Koopmans, jurist van BOVAG: ‘De CCD is volgens ons, en volgens de meeste deskundigen, bedoeld om de consument meer bedenktijd te geven bij het aangaan van een lening voor een product. Consumenten zien soms door de bomen het bos niet als het om leningen gaat en als je dan de mogelijkheid krijgt om binnen twee weken een betere of goedkopere lening af te sluiten, is daar op zich weinig tegen. Als een van de weinige landen in Europa trekt Nederland de CCD echter breder, naar het gefinancierde product zelf. De Nederlandse interpretatie is onlogisch en oneerlijk. Onlogisch omdat de CCD volgens ons dus gericht is op financieringen en niet op producten. Oneerlijk omdat een consument die zijn krediet bijvoorbeeld afsluit bij een bank, in plaats van bij een autobedrijf, meestal níet onder de aankoop van de gefinancierde auto uit kan.’

De Nederlandse invulling van de CCD wordt een dezer dagen behandeld in de Eerste Kamer. BOVAG hoopt dat de senatoren de Minister van Justitie zullen vragen om zich te melden bij de Europese Commissie met de vraag of de CCD nu inderdaad alleen bedoeld is voor krediet of dat hij ook breder mag worden getrokken naar het bijbehorend product, zoals Nederland van plan is. Koopmans: ‘Het feit dat die grote verschillen in interpretatie er binnen de EU zijn, is reden genoeg voor die vraag. Tot nu toe staat de Nederlandse regering op het standpunt dat ze niet anders kan dan de CCD interpreteren op de brede manier. Laat de Europese Commissie maar een eind maken aan alle onduidelijkheid en discussie.’